Es-selamu alejkum ve rahmetull-llah!

Është më se e vërtetë dhe e padyshimtë, se gjersa ekziston jeta, ekziston edhe fundi i saj vdekja.

Me këtë të vërtetë njerëzit dhe të afërmit e tyre janë duke u ballafaquar që kur është krijuar jeta mbi tokë. Kur mendon ndarjen përfundimtare, ai tmerrohet ngaqë i duket se pas saj do të bëhet kijameti.

Për këtë arsye, si për të pasurin dhe për të varfërin, si për besimtarin apo mosbesimtarin, problemi që shtrohet është se çdo të ndodhë pas vdekjes.

Jo vetëm për fenë Islame, por edhe për të gjitha fetë e ndryshme që kanë zbritur nga Krijuesi i Gjithësisë, Ringjallja zë vend të rëndësishëm.

Kjo do të thotë se: Besimi në Ringjalljen pas vdekjes, është në themel të të gjitha feve të zbritura.

Avicena (Ibni Sina) dhe shumë njerëz të shquar, kanë thënë se: Çështja e Ringjalljes është një transmetim. Aty logjika paralizohet dhe mendja e njeriut nuk mund të ta shpjegojë dot.

Dijetari i madh Bediüzzaman Said Nursi ka mundur t’i bëjë një analizë të mprehtë problemit të Ringjalljes, të cilin asnjë dijetar Islam, nuk ka mundur t’i afrohet.

Me ndihmën e Zotit dhe ngushëllimin e Kur’anit, ai i ka bërë një ekspertizë të hollë dhe të veçantë këtij problemi, duke dhënë argumente të qarta dhe bindëse.

Bediüzzaman Said Nursi, ka dhënë shembuj konkretë,që të bindin për Ringjalljen dhe jetën e mbrapme.

Ringjallja për Krijuesin e Madh është aq e lehtë, saqë ngjan sikur del prej njërës dhomë tek tjetra, ose nga njëri fshat tek tjetri, apo nga një qytet tek tjetri.

Me ndihmën e Zotit të Gjithëmëshirshëm dhe vetëm me Hirin e Tij, këto vepra brilante po i paraqiten sot popullit shqiptar. Veprat e Bediüzzaman Said Nursit,  janë bërë të njohura në të gjithë botën, që kurse u botuan. Me anë të këtyre veprave të suksesshme, ai i vuri vulën këtij shekulli. Veprat e tij janë përkthyer në shumë gjuhë të botës, për vlerat e mëdha dhe autentike që përmbajnë.

Fillimisht është përkthyer një pjesë nga veprat e autorit, me titull “Fjalë të vogla”, që bën fjalë për caktimin e ekzistencës së Zotit si Një dhe i Vetëm.

Tani po i japim në dorë lexuesit tonë të nderuar një vepër të shkëlqyer, ku analizohet dhe argumentohet në mënyrë të përsosur tema e Ringjalljes pas vdekjes.

Falenderojmë Zotin, që pa shumë vështirësi më dha mundësinë të shqipëroj këto pjesë, për dobinë e popullit shqiptar.

Jemi munduar që duke bërë shqipërimin e këtyre veprave, të ruajmë thelbin e ideve të autorit dhe nuk e dimë se sa ia kemi arritur këtij qëllimi. Më tepër i jemi referuar thënies; më mirë pak se sa aspak.

Ne na lumturon fakti që këto libra brilantë do t’i ketë në dorë për t’i lexuar populli shqiptar.  Ato gjithashtu gjenden edhe në internet në shumë gjuhë të botës.

Shpresojmë që lexuesit e mi të nderuar, të më falin dhe të jenë tolerantë, për ndonjë gabim që mund të më ketë shpëtuar aty këtu. Këtë e kërkoj prej jush për arsye se unë që i kam hyrë kësaj pune, nuk jam profesionist i kësaj fushe.

Kam marrur guximin t’i përvishem kësaj aventure, vetëm e vetëm prej dashurisë dhe respektit që kam për vëllezërit e mi myslimanë shqiptarë, kudo që janë.

Jam larguar nga vendlindja një çerek shekulli më parë, por gjithmonë dhe kudo që kam qenë, si shtyllë të punës time kam pasur hadithin e Pejgamberit i cili thotë: “Kush nuk interesohet për vëllazërimin mysliman, nuk është  prej tyre”.

Duke dëshiruar me gjithë shpirt dobinë e hajrit të këtij libri them: “Prej nesh shërbim dhe përpjekje, prej All-llahut sukses!”

Ues-selamu alejkum ue rahmetull-llah!

Shqipëruesi

(Tema e Ringjalljes )

(1) Është marrë nga libri “Fjalët”, i cili përmban 33 fjalë gjithsej,ku secila “fjalë” është një kapitull.

Vërejtje: (Të vërtetat e fesë Islame sa janë të logjikshme aq janë edhe të përshtatshme për t'u kuptuar me lehtësi dhe mirë, prandaj shembujt janë shkruar në formën e përrallëzave. Domethënia e tyre jepet në fund. Ato nuk janë thënie imagjinare, por kanë një bazë të vërtetë dhe të argumentuar).

(1)“Me emrin e All-llahut Mëshiruesit, Mëshirëbërësit. Shiko pra,gjurmët e mëshirës së All-llahut, se si e ngjallë tokën pas vdekjes së saj, e s'ka dyshim se Ai është që do t'i ngjallë të vdekurit, pse Ai për çdo send është i Plotfuqishëm”.

O vëlla, nëse do me të vërtetë që ta kuptosh se si do të ringjallemi pas vdekjes, në të folurën e thjeshtë të popullit,atëhere shiko dhe dëgjo së bashku me nefsin tim. (2)

(2) Nefsi në trupin e njeriut është një fuqi e pakultivuar i cili e ka pikësynimin vetëm në jetën e përkohshme, pra qetësinë, kënaqësinë e veseve epshore, unin, hakmarrjen, mosdurimin dhe tërë gjërat e këndshme, pa dalluar hallallin nga harami .

Një herë e një kohë, dy vetë kanë dalë për të shëtitur në një vend si parajsë. Vendi ku sosën ishte i shkretë dhe i boshatisur. Dyert e shtëpive dhe të dyqaneve ishin të hapura. Pronat të braktisura dhe të pambrojtura.

Duke parë këtë situatë, njëri nga shokët si të ishte në mall të vet, mbush thasët me ç'ti zinte dora.

Lakmia e tij nuk kishte të sosur. Duke parë që ai po sillej si i babëzitur me pasurinë e tjetërkujt, shokut të vet nuk iu durua dhe i tha:

-Çfarë po bën kështu, mos mor se do të dënohesh. Me paturpësitë që po bën edhe mua dashje pa dashje më përlyen. Ky mall e ky vend ka një zot, megjithëse populli dhe fëmijët janë larguar prej këtej. Ndoshta ata janë detyruar të shkojnë në ushtri, apo të punojnë angari.

Tani prona e tyre i ngelet shtetit në mbrojtje. Mos kujto, vazhdon me ngulm shoku, se këto prona tani nuk i mbikqyrë njeri. Dora dhe kontrolli i shtetit është i pranishëm edhe këtu.

Pastaj ai vazhdon përsëri: “Mbreti në çdo vend ka nëpunësit dhe korierët e vet. Çdo veprim i yti nuk ka mbetur pa rënë në sy, prandaj më mirë dorëzohu vetë! Me kokëfortësi, lakmitari e kundërshtoi shokun e vet kështu:

“Kjo nuk është pasuri e shtetit, është pa zot. Ndoshta është pronë vakuf dhe kush të dojë e si të dojë e përdorë. Prandaj mos më detyro të tërhiqem prej këtyre gjërave e sendeve të çmuara. Ato që thua ti, unë nuk i shoh me sytë e mi. Po si pashë unë nuk i besoj”.

Ai vazhdoi gjatë me argumente fillozofike për ta bindur shokun e vet, për drejtësinë e mendimeve të tij. Pastaj filloi grindja.

Ja cilat paraqiste si argumente mendjelehti:

“Kush është mbreti në këtë vend? Unë nuk njoh këtu asnjë mbret!”

Shoku i mirë dhe i urtë i thotë : “Një fshat pa kryeplak nuk bëhet, as edhe një gjilpërë pa një mjeshtër nuk bëhet. Po nuk pati një shkruajtës, një shkronjë s'ka se si të shkruhet. Çdo send, çdo gjë që shikon dhe prek ka një rregull. Si ka mundësi që Gjithësia e tërë këtyre gjërave të ketë një rregull kaq të përsosur pa ekzistuar një Zot. A nuk të duket se kjo nuk është një punë e lehtë sa ç'e mendon ti? Kjo pasuri e madhe duket se vjen me vagona (1) nga ana tjetër e fshehtë. Në të ka plot gjëra të vyera dhe të shijshme. Ai zbrazet këtu, shkon e vjen përsëri. A mundet të kryhej kjo pa pasur një Mbifuqi, pra një Zot?! Vulën e kujt kanë këto shpallje e lajmërime, këto mallëra e pasuri? Sigurisht që ka një Zot.

(1) Ëzhtë fjala për vitin.

Në çdo anë të fshatit e shikon se si valviten flamujt? Edhe këto parrulla që ti s'denjon t'i lexosh e t'i kuptosh,patjetër dora e një Zoti i ka vendosur. Ti nuk mundesh të lexosh dot në gjuhën e Kur'anit, me shkronjat e fesë Islame. Më keq akoma, ti nuk pyet as njerëzit e ditur për të mësuar t'i lexosh dhe t'i kuptosh. Literatura perëndimore (europiane) të ka verbuar plotësisht.

Ja mesazhi im i Madh, vazhdon shoku i mirë: “Vitet ndërrohen dhe pranvera si një vagon i stërmadh vjen nga ana e pasme e depos së ushqimeve. Ajo sjell çdo gjë që i duhet njeriut.”

I pabinduri tha këto fjalë:

“Edhe Mbret po të ketë, unë mora kaq pak nga pasuria e Tij e pallogaritshme, sa Ai nuk dëmtohet fare. Ai ka shumë thesare të vyera. Më the se këtu të burgosin, por unë nuk po shoh as burgje, as xhandarë”. Shoku i mirë ia kthen:

“O mik. Ky vend që shikon për rreth, është galeri e ekspozimit të arteve të bukura antike. Çdo gjë që shikon është e pathemeltë dhe zona ku ndodhemi është një bujtinë e përkohshme. Shiko! Këtu një grup njerëzish vjen dhe një tjetër shkon. Shkon dhe nuk kthehet më kurrë. Gjithmonë mbushet dhe zbrazet, gjersa do të vijë një kohë, që këtë do ta ndërrojnë me një Botë tjetër. Të gjithë në Atdheun e Përjetshëm do të vendosemi, por ky Atdhe do të jetë i ndryshëm për secilin grup. Sipas veprimeve që ka bërë në jetë, çdo njeri do të përgjigjet përpara Gjykatësit të Madh”.

Kokëforti nguli këmbë: “Nuk besoj se ky dhe të bartet dhe të shkatërrohet”.

“Ti ngul këmbë kot, ia kthen shoku i mirë, unë brenda “Dymbëdhjetë formave”, do mundohem të të bind ty se patjetër një gjykim i madh do të bëhet. Ai do të jetë një vend i shpërblimit dhe i nderimit,ose një vend i dënimit dhe i poshtërimit. A e shikon se kjo botë çdo ditë po zbrazet dhe shkretohet? Me siguri që do të vijë një ditë kur ajo të rrënohet.”

FORMA E PARË : A është e mundur që në një mbretëri, veçanërisht në një mbretëri madhështore, kush iu bindet urdhërave të Mbretit, ai të mos e shpërblejë dhe kush kundërshton, ai të mos e ndëshkojë?! Gjersa këtë ti s'po e shikon në këtë botë, do të thotë se në një botë tjetër, ky gjyq do të bëhet patjetër. Gjykimi do të jetë i Madh!

FORMA E DYTË : Shiko këtë rregullsi dhe vijueshmëri, tërësisht e kurdisur si nga një dorë e padukshme. Të varfërin dhe të drobiturin, duket sikur nga një derë e padukshme, dikush i furnizon. I sëmuri po mjekohet dhe shpejt shërohet. Shiko këto ushqime të shijshme, këto enë të çmuara, këto rroba të bukura me lloj-lloj ngjyrash. Vëri re këto gosti madhështore. Asgjë nuk është e kotë.

Përveç teje dhe njerëzve të çmendur si ti, të tjerët përulen përpara një Zoti, duke përmbushur detyrimet e tyre. Askush nuk mund t'u shmanget këtyre detyrimeve, as edhe Dielli që çan qiellin çdo mëngjes me një përulje të përsosur.

Domethënë: Zoti i kësaj Mbretërie është Fisnik dhe Mëshirues i Madh. është Bamirës i pashoq. Lartësia dhe nderi i Mbretit do që të ruajë njerëzit e ndershëm nga sharlatanët e paskrupullt, duke i dënuar ata rëndë. Në këtë jetë të pëlqyer, ndëshkimet asnjë në njëmijë nuk po zbatohen. Në këtë jetë po bashkëjetojnë i ligu me ligësitë e tij dhe fatëkeqi duke vuajtur.

Domethënë:Do të bëhet një Gjykim i Madh.

FORMA E TRETË : Në këtë botë punët dhe veprimet shkojnë për mrekulli të madhe, sipas një rregulli të përsosur. Për të ruajtur dhe mbrojtur këtë Rregull duhet një Mbret i Lartë.

Drejtësia duhet për të ruajtur popullin e thjeshtë nga dallaverexhinjtë e paskrupullt. Ajo ruan nderin e Mbretërisë, por mjerisht në këtë botë, drejtësia dhe rregulli nuk po zbatohen. Ashtu si ti miku im, shumica e vjedhësve dhe e kriminelëve, po largohen nga kjo botë pa marrë dënimin e merituar.

Domethënë: Do të bëhet një Gjykim i Madh!

FORMA E KATËRT: Tani shiko! Kjo ekspozitë, këto arte të mrekullueshme dhe të çmuara, këto enë plot e përplot me ushqime të shijshme, të bëjnë të kuptosh se Krijuesi i tyre është i Pasur i Madh dhe Mirëbërës Bujar. Pra duhet të jetë një Fisnik i Madh me pasuri përrallore e të pasosura, ku gostitjet e përjetshme nuk shterrojnë. Dhe duhet të ketë një vend ku asgjë nuk mungon. Kush e shijon atë lloj jete, ashtu,do të vazhdojë deri në fund, duke mos dashur të vuajë hidhërimin e ndarjes. Sepse siç është e shijshme kur mbaron hidhërimi, ashtu edhe mbarimi i shijes është i hidhur.

Shikoji me vëmendje këto ekspozime, shiko parrullat në Përsosmërinë e Tij. Ato shprehin bukurinë e Tij të pashoqe. Bukuria e Tij është e paimagjinueshme dhe çuditërisht e veçantë! Përsosmëria e Tij e padukshme, pa asnjë të metë, duket sikur thotë: Mashaall-llah mbi kokën e gjithësecilit, mes duartrokitjeve dhe brohoritjeve të dëshmuesve. Një bukuri e patreguar do të shfaqet dhe do të shihet. Secili njeri i ndershëm, bukurinë e tij do ta shohë në pasqyrë, ndërsa mjeshtri, artin e tij do t'ua tregojë specialistëve për ta vlerësuar.

Domethënë: Një bukuri nuk mjafton të soditet përkohësisht. Soditësit duan të jenë të pavdekshëm dhe të vazhdueshëm.Sipas mendimit të tyre; me vdekjen e përjetshme, me ndjenjën e humbjes totale, karakteri i njeriut prishet dhe njeriu mendon se pas vdekjes gjithçka e kësaj bote humbet përgjithmonë. Ky mendim i bën ata që ta humbin karakterin, duke u kthyer çdo miqësi e tyre në armiqësi. Mospranimi dhe mosvlerësimi i një bote tjetër të përjetshme, i bën ata armiq me të dashurit e tyre. Sepse njeriu është armik i atyreve që nuk i arrin dora dhe duhet të mos harrojë se ky Han i bollshëm me plot mysafirë, është i përkohshëm dhe kalimtar. Prej kësaj bukurie të pashoqe, vetëm për një çast ngelesh i lumturuar dhe nuk e kupton nën hijen e saj se ikën ende pa u ngopur mirë.

Domethënë: Do të shkojmë në vendin e soditjeve të pashterrshme.

FORMA E PESTË. Shiko! Në këto punë të kurdisura kaq mirë e bukur, ka dorë një Zot Mëshirëplotë. Ai arrin që secilit fatëkeq t'i japë ndihmë dhe secilin lypës ta ushqejë. Ai i përgjigjet çdo pyetjeje. Për të shëruar këmbën e një deleje, ka përgatitur veterinierin dhe e dërgon. Eja tani të shkojmë atje tej, ku një tubim i madh do të mbahet në atë ishull. Atje është mbledhur e gjithë kryepleqësia e popullit. Një i Dërguar i Mbretit do të mbajë një fjalim. Ai do t'u lexojë atyre urdhërin e Mbretit të Gjithëmëshirshëm dhe nga Ai do të kërkojë diçka. Shiko se si brohoret populli dhe thotë: “Ne kërkojmë nga Zoti që të pohojë dhe të vërtetojë ato që po kërkon i Dërguari”.

Ti tani dëgjo se ç'po kërkon ky i Dërguar i oborrit Mbretëror. Ai thotë: O Mbizotëruesi ynë, Ti që po na kënaq me mirësitë e Tua të rralla për ato mirësi që na ke blatuar, tregona burimet e tyre! Mos na braktis në këto shkretëtira! Merrna pranë vetes dhe mëshirona! Me këto ushqime që shijojmë këtu, atje ushqena! Mos na braktis dhe mos na shkatërro me asgjësim! Ne jemi robërit e Tu të nënshtruar dhe vetëm Ty të përulemi. Vetëm Ty të falenderojmë dhe duam që të jemi nën Hirin Tënd të Përjetshëm. Mos na braktis në ndarjen e përhershme. Të lutemi që këto kërkesat tona t'i pranosh!”

Mëshira dhe Zemërgjerësia e Mbretit, dëshirën e këtyre krijesave të thjeshta, po e dëgjon dhe po e vlerëson. Dëshira e popullit është edhe dëshira e të Dërguarit. Dëshira e Tij ka edhe Hirin e Zotit, sepse mëshira dhe besa është njëlloj e nevojshme. Plotësimi i kësaj detyre të shenjtë për All-llahun nuk është fare e rëndë. Ai i krijoi këto vende zbavitjeje dhe kënaqësie me lehtësinë më të madhe, për t'iu treguar mysafirëve se ç'mund të bëjë dëshira e Tij Hyjnore. Mysafirët e panë me sytë e tyre, se në katër pesë ditë u bënë shpenzime të panumërta e të paimagjinueshme. Është Ai që i krijoi dhe askush tjetër. Për të treguar bollekun e Tij të pasosur, Ai krijoi një vend ekspozimi. Mos dyshoni! Ai do të tregojë gjëra shumë të bukura e magjepsëse dhe shikuesit do të ngelen të mahnitur.

Domethënë: Jemi në vendin e një prove dhe njerëzit duhet të dinë se nuk janë si kafsha pa kopistër, por çdo lëvizje e tij regjistrohet. Duhet të kuptojmë se na pret një jetë e Pafundme me pasuri, ashtu siç i dëshirojmë, por do të jenë të pranishme edhe burgje të hidhur.

FORMA E GJASHTË. Shiko këto trena madhështorë, aviona, armatime, grupime, parrulla dhe zbatimin e tyre me rregullsi. Këto tërësisht tregojnë se pas një perdeje, do të shtrihet një Mbretëri Madhështore.(2) Kjo Mbretëri e do popullin të mbështetur nga vetja e Saj. Sofra e miqve çdo ditë mbushet dhe zbrazet. Populli për të dhënë provimin është grumbulluar në sheshin e veprimeve. Ky shesh çdo orë ndryshon. Populli këtu vjen për pak minuta. Ai vështron dhuratat e çmuara dhe sendet me vlerë, të krijuara nga Mjeshtri i vet. Ato për këtë arsye janë ekspozuar këtu, në këtë ekspozitë të madhe popullore. Ky vend shndërrohet çdo minutë, dhe çdo ditë. Populli çdo gjë e shikon vetëm për pak minuta dhe kënaqet. Ai që largohet prej këtij vendi të vizitave, pas këtij sheshi dhe këtyre pamjeve, në një vend tjetër, ku e presin vilat e përjetshme dhe luksoze. Këto shembuj tregojnë se sigurisht pas kësaj jete të përkohshme, ka të tjera vreshta të begata dhe hambarë të pasosur.

Domethënë: Ky mundim që përjetojmë tani duke punuar dhe vuajtur, shpërblimin do ta marrim atje, në vendin e Amshimit, nga vetë Ai, Zoti i Madh dhe i Plotfuqishëm. Shpërblimi i atjeshëm do të bëhet sipas mundimeve të kësaj jete që po jetojmë sot.

FORMA E SHTATË. Eja të shohim në këta popuj të kulturuar, se çfarë ka dhe nuk ka. Shiko gjithandej, në çdo qoshe janë vendosur aparate që fotografojnë. Diku diçka shkruhet dhe çdo gjë regjistrohet, nga punët më të vështira deri

tek ato më të thjeshtat. (3)

Domethënë: Ai, Zoti ka urdhëruar që në Atdheun e Tij çdo gjë të rregjistrohet.

Kjo do të thotë se çdo gjë që ndodh, regjistrohet dhe fotografohet. Ato mbrohen me kujdes sepse punët më të vogla, veprimet më të thjeshta të krijesave të Tija, Sundimtari i mbron dhe nuk i harron.

A është e mundur që Ky Sundimtar HAFIZ (Ruajtës) i çdo gjëje, punët e njerëzve të lartë dhe të ndershëm, të mos i ruajë, të mos i mbrojë, të mos i llogarisë dhe të mos i shpërblejë? Apo fajet dhe paturpësitë të mos i dënojë? Lartësia e Ngadhënjimtarit, këto të këqija që bëjnë njerëzit me pozita të larta, nuk i duron. Ne po e shohim se në këtë botë po vdesin pa marrë fare dënim.

Domethënë: Është lënë për një Gjykim të Madh.

FORMA E TETË. Tani eja të lexojmë mesazhin e Tij! All-llahu i Madhërishëm po premton dhe po tremb. Ai thotë: “Nga ky vend po ju marr për t'iu dërguar në Mbretërinë Time. Kush i është nënshtruar urdhërave të mia, atë do ta kënaq, kundërshtarët do t'i burgos dhe vendin e përkohshëm do ta shkatërroj! Me vila të bukura dhe burgje të tmerrshëm, një Atdhe tjetër do të ndërtoj. Besoni se All-llahu xh.sh., është i zoti ta bëjë këtë gjë. Për Të është e lehtë t'i bëjë ato vepra që ka bërë edhe më parë. Jeta e amshueshme për popullin e Tij, është e rëndësishme. Premtimet nuk i mohon, sepse kjo gjë nuk pajtohet me zotësinë dhe dinjitetin e Tij.

Shiko o i pabindur! Ti po gënjehesh me atë imagjinatën tënde të sëmurë dhe dhe po mashtrohesh. Mendja jote e shkapërdisur nga pasioni tradhëtar, nuk mund të veprojë pa pasur një arsyetim mohues. A nuk e di ti se mohimi i premtimeve nuk pajtohet me nderin e Tij? Tërë veprat e Tija dhe drejtësia e Tij është e vërtetuar dhe e dëshmuar. Kjo është një e vërtetë që duket qartë, prandaj ti meriton dënime të mëdha. Veprimet e tua ngjajnë me ato të udhëtarit që i mbulon sytë nga drita e diellit dhe në errësirën e krijuar, imagjinata e tij kërkon të ndriçohet, si nën dritën e fenerit, gjatë rrugës ku ecën me trishtim. Meqë Ai, Zoti i Madhërishëm, premton dhe krijon me lehtësi, beso për krijimin e jetës së amshuar, se në Mbretërinë e Tij është shumë e nevojshme.

Domethënë: Një Gjykim i Madh dhe një Kënaqësi e Madhe na pret.

FORMA E NËNTË. Tani vëreji krerët e bashkive të rretheve (4). Në zyrën e secilit ka telefon. Me këtë telefon ai bisedon me vetë Sundimtarin. Disa prej krerëve të bashkive kanë dalur përpara Sunduesit. Të gjithë lajmërojnë se Ai ka caktuar një shesh të madh ku do të mblidhen. Ai ata që do t'i përulen dhe nderojnë, do t'i shpërblejë. Ata që nuk binden, do t'i poshtërojë dhe do t'i dënojë. Ai premton shumë, por edhe gjykon shumë rreptë. Lartësia e Tij kurrë nuk i mohon premtimet e veta. Mohimi është një denigrim dhe poshtërsi. Veprimet konkrete, pasqyrimi madhështor i këtij mbretërimi, janë mesazhe të qarta se atje na pret një Atdhe tjetër. Këto banesa në këtë vend të provës, janë të përkohshme. Në jetën tjetër këto do të ndërrohen me vila luksoze, që është i zoti t'i ndërtojë vetëm Ai, Sunduesi Madhështor, Krijuesi dhe Poseduesi i tyre. Kjo Mbretëri Madhështore, në këtë vend të provës së Madhe, kalimtare dhe e përkohshme, me ndryshime të vazhdueshme, nuk mund të vendoset apo stabilizohet.

Domethënë: Kjo mund të ndodhë vetëm në një vend me qëndrueshmëri të madhe, në një Atdhe tjetër ku patjetër do të shkohet një ditë.